dëgjoni

Në vitin 1924, Komiteti olimpik ndërkombëtar ndryshoi qëndrimin e tyre të mëparshëm konservativ mbi pjesëmarrjen e femrave në Lojërat Olimpike dhe miratoi rezolutën për lejimin e pjesëmarrjes së femrave në këtë veprimtari botërore. Ky është një hap me rëndësi historike. Në Lojërat Olimpike të vitit 1928 që zhvilloheshin në Amsterdam, Komiteti olimpik ndërkombëtar e pranoi, për herë të parë atletikën femërore si një sport olimpik. Qysh nga ajo kohë, në këtë sport të madh olimpik?atletikë, filluan të dukeshin pjesëmarrëset femra. Por në fakt, ky proces ishte plot me zigzage.

Në atë kohë, shumë meshkuj ishin të mendimit se stërvitjet atletike do t'u prishnin femrave bukurinë dhe butësinë e tyre të lindur, prandaj ata kundërshtuan rreptësisht pjesëmarrjen e femrave në garat atletike të Lojërave Olimpike. Ky është shkaku pse në fillim Komiteti olimpik ndërkombëtar kishte rënë dakord për pjesëmarrjen e femrave vetëm në not, tenis, të cilët mendoheshin si sporte të përshtatshme për natyrën e butë femërore.

Një vendim i tillë shkaktoi pakënaqësi të madhe te femrat që kërkonin të merrnin pjesë në lojërat sportive në mënyrë të barabartë. Për më tepër, femrat nga Franca, Anglia, Italia, Çekosllovakia dhe SHBA-ja organizuan dy olimpiada për femra, duke treguar një vendosmëri për të konkurruar me Komitetin Olimpik Ndërkombëtar. Kështu, Komiteti olimpik ndërkombëtar ndjeu njëfarë kërcënimi.

Në vitin 1926, në Olimpiadën e dytë për femra që u zhvillua në kryeqytetin suedez, Stokholm, një sportiste japoneze shënoi një rezultat të mrekullueshëm në garën e kërcimit së gjati. Rezultati i saj ishte më i mirë se sa ai i shumë atletëve meshkuj të asaj kohe, gjë që e befasoi shumë Komitetin Olimpik Ndërkombëtar.

Duke u shqetësuar se do të dilte jashtë kontrolli sporti për femra, Komiteti olimpik ndërkombëtar vendosi që në Olimpiadën e vitit 1928 të pranonte pesë disiplina të atletikës për femra, të cilat ishin përkatësisht gara e vrapimit 100 metra e 800 metra, stafeda 4x100 metra, kërcimi së larti dhe hedhja e diskut.

Në Olimpiadën e Amsterdamit, në disiplinën e parë të atletikës për femra?garën e vrapimit 100 metra, rezultati i kampiones ishte 12 sekonda e 2 të dhjetat, i cili ia kalonte rezultatit të shumë atletëve meshkuj. Komiteti olimpik ndërkombëtar duhej ta vlerësonte lart rezultatin e arrtiur nga femrat, por për shkak të kundërshtimeve nga disa anëtarë të komitetit për pjesëmarrjen e femrave në lojërat olimpike, komiteti bëri sikur nuk e kishte parë paraqitjen e tyre të shkëlqyer. Për më tepër, në garat e mëpasshme, disa njerëz krijuan enkas 'ngjarjen e garës së vrapimit 800 metra'.

Këto atlete pa bërë stërvitje profesioniste kishin marrë pjesë radhas në garën kualifikuese dhe finale të vrapimit 800 metra, prandaj pas garës finale shumë prej tyre u ulën, madje u shtruan në korsi për pushim, çka është një gjë normale. Por kjo garë e 800 metrave u bë presonazhi kryesor në korrespondencën e së nesërmes në gazeta. Disa korrespondentë të papërgjegjshëm e zmadhuan çfarë kishte ndodhur faktikisht pas garës dhe i dhanë publikut korrespondencë të pavërteta. Një nga rapotimet thotë: 'Nga 11 pjesëmarrësit të dobët, 5 u tërhoqën gjatë garës, 5 të tjerave u ra të fikët pasi arritën në vijën e mbërritjes, dhe të fundit i ra të fikët pasi u kthye në dhomën e pushimit.'

Megjithëse funksionarët dhe spektatorët që ndoqën garën finale ishin dyshuar ndaj këtyre korrespondencave, disa anëtarë të Komitetit Olimpik Ndërkombëtar që kundërshtonin pjesëmarrjen e femrave në Lojërat Olimpike shfrytëzuan këtë rast dhe kërkuan të zhvillohej një mbledhje urgjente për të diskutuar nëse ishte e përshtatshme që të mbaheshin akoma garat e atletikës për femra. Në mbledhje, anëtarët e komitetit zhvilluan debate të ashpra nëse duhej të pranohej në Olimpiadë gara e vrapimit 800 metra në sportet për femra. Dhe në fund, qëndrimi-kundër zuri vendin e shumicës dhe Federata Ndërkombëtare e Atletikës dhe Komiteti olimpik ndërkombëtar morën vendim që të anulohet gara e vrapimit 800 metra për femra qysh nga Olimpiada e 10-të dhe vendosën ndërkohë që distanca maksimale e garave për femra të ishte vetëm 200 metra.

Kështu gjatë 28 vjetëve më pas, d.m.th. nga Lojërat Olimpike të vitit 1932 deri në ato të vitit 1960, distanca më e madhe e garave për femra ishte vetëm 200 metra. (Jiang Lei)