dëgjoni

Në çdo zanat dhe profesion, është e vështirë të shmanget dalja e ndonjë personi që mashtron botën për të fituar famë false. Edhe në historinë e lojërave olimpike, shembuj të tillë nuk kanë qenë të rrallë. Në Lojërat e 3-ta Olimpike Moderne, që u organizuan në St. Louis të SHBA-së, u shfaqën për herë të parë veprim mashtrues dhe kampioni i parë fals i maratonës.

Në garën e maratonës të atij edicioni të lojërave olimpike, një sportist amerikan u konsiderua si shembulli i mashtruesit. Në fillim, një sportist amerikan vraponte në krye, deri në një distancë prej mbi 10 kilometrash. Por ai vraponte tepër shpejt, prandaj e kapi një ngërç në këmbë. Ai nuk mund të ngulte këmbë për vazhdimin e vrapimit dhe hyri në makinën e marrjes së vrapuesve që nuk mund të vazhdonin vrapimin. Pasi kjo makinë kishte ecur për mbi 20 kilometra, vrapuesin e liroi shumë ngërçi. Kur makina ishte 5 kilometra larg vijës së mbërritjes, ngërçi e liroi atë plotësisht. Në atë kohë, makina u ngadalësua, sepse duhej të merrte shumë vrapues që nuk mund të vazhdonin. Ky vrapues deshi të kthehej në fushën sportive për të marrë rrobat e tij, prandaj zbriti nga makina dhe filloi të vraponte në rrugën e kthimit.

Meqenëse kishte vrapuar vetëm për mbi 10 kilometra, ai kishte shumë fuqi fizike dhe vraponte me një shpejtësi shumë të madhe, duke e kaluar të gjithë vrapuesit dhe duke zënë kreun. Kur po i afrohej fushës sportive, spektatorët amerikanë panë që ky vrapues amerikan mund të vraponte aq shpejt dhe u ndien shumë të kënaqur. Spektatorët amerikanë mendonin që ai ishte i pari i vërtetë. Ata duartrokisnin dhe brohoritnin me të madhe për të.

Në këtë kohë, vrapuesit i lindi dëshira që të mashtronte për të marrë medaljen e artë të maratonës.

Ai hyri me vrap në fushën sportive si një fitues. Kur panë që vrapuesi i tyre arriti në finish me një shpejtësi aq të madhe, spektatorët amerikanë kujtuan se ky ishte një hero i vërtetë kombëtar amerikan. Më vonë, këtij vrapuesi iu dha një medalje ari nga duart e bijës së presidentit amerikan. Por pas një kohe të shkurtër, njerëzit zbuluan që ky vrapues kishte qëndruar në makinë për mbi 20 kilometra dhe ia njoftuan këtë Komitetit Organizativ Olimpik. Prandaj, ky komitet ia konfiskoi medaljen e vrapuesit dhe e dënoi atë. Në fund, medalja e artë iu dha vrapuesit të dytë amerikan që kaloi vijen e mbërritjes.

Por pas disa vjetësh, njerëzit zbuluan që edhe ky kampion i dytë ishte një mashtrues. Doli në shesh e vërteta se në gjysmën e rrugës ai nuk kishte më fuqi të vraponte, prandaj trajneri i tij futi doping në pijen alkoolike për të. Dhe me ndihmën e dopingut, ai mundi ta përshkojë të gjithë rrugën. Të gjithë ishin të mendimit se jo vetëm vrapuesi i parë, të cilit Komiteti Organizativ Olimpik ia konfiskoi medaljen, ishte një mashtrues, por edhe vrapuesi tjetër, që mori medaljen e artë më vonë, nuk mund të quhet kampioni i vërtetë olimpik.

Por në atë kohë, përdorimi i dopingut nuk ishte radhitur si një nga veprimet e ndaluara. Vetëm në vitin 1960, Komiteti Olimpik Ndërkombëtar filloi të zbatonte testimin e dopingut. Kurse në Lojërat e 3-ta Olimpike, që u organizuan në vitin 1904, Komiteti Olimpik Ndërkombëtar nuk mund të merrte parasysh problemin e dopingut. (Shy Guan)