Dëgjoni

Pak kohë më vonë, në rubrikën e CCTV-së "Magjia e filmave shqiptarë" do të transmetohen disa tregime nga filmat e mirëpritur shqiptarë në Kinë, ndër to janë edhe filma për fëmijë si " Beni ecën vetë", "Guximtarët" dhe "Mëngjese lufte".

Në rubrikën e sotme "Shkëmbime kulturore" ju ftojmë të dëgjoni disa fragmente interesante të treguar nga regjisorja Xhanfise Keko për fëmijët kinezë. Pasi tregoi se si ka krijuar skenarin e filmit "Beni ecen vete", ajo tregoi edhe se si ka zgjedhur nga më se 400 fëmijë për rolin e Benit dhe rolet e tjera kryesore, si i ka përgatitur këta fëmijë për xhirimin e filmit dhe si ka bashkëjetuar me një aktor të talentuar që luajti rolin e xha Thomait në këtë film për fëmijë .

"Gjatë kohës që ne po përgatiteshim për skenarin teknik, xha Thomai rrinte me këta fëmijët, në mënyrë që të mësoheshin dhe ambientoheshin me njëri-tjetrin. Ata e thërrisnin njëri-tjetrin jo me emrin e tyre të vërtetë, por me emrin e rolit në film, kështu që kur filluam xhirimet, ata ishin të ambientuar. Personazhet kryesore janë nga qyteti, por njëkohësisht ne morëm edhe personazhe nga fshati, të cilët janë figurantë.

Ne i organizonim vazhdimisht të gjithë që të rrinin së bashku, p. sh. në lëmë kur korrnin grurin, ose kur kullotnin bagëtinë, sepse personazhet kryesore janë fëmijë nga qyteti që jetonin në apartamente dhe ata nuk e dinin fare se si ishte jeta e fshatit. Ne në atë kohë i kushtonim shumë rëndësi ambientimit të fëmijëve me punën e filmit.

Kjo bëhej çdo mbasdite, sepse paradite fëmijët shkonin në shkollë. Fëmijët gjithmonë më kanë prekur dhe shumë herë qaja gjatë xhirimeve nga emocionet e mira që më sillnin fëmijët. Shumë herë çuditesha se si ka mundësi që fëmijët të luanin rolet kaq mirë dhe me kaq talent. Ndonjëherë qaja nga e keqja, sepse nuk i kisha mundësitë që ta bëja xhirimin më mirë, por jo sepse fëmijët nuk luanin mirë, por sepse nuk i kishim të gjitha mundësitë për ta realizuar më mirë.

Ndonjëherë mërzitesha shumë dhe betohesha se nuk do xhiroj më dhe prapë i kthehesha me fëmijët dhe skenarin në dorë.

" Filmi "Beni ecën vetë" ka arritur sukses të madh dhe është mirëpritur jo vetëm në Shqipëri, por edhe në Kinë. Me këtë film Xhanfise Keko fitoi Kupën e Festivalit shqiptar të filmit, si dhe ka fituar medalje në festivalin ndërkombëtar të filmit për fëmijë. Përveç filmit "Beni ecën vetë", ajo ka xhiruar edhe shumë filma të bukur për fëmijë, si "Pas gjurmëve", "Tomka dhe shokët e tij", "Taulanti kërkon një motër", "Një vonesë e vogël", "Partizani i vogël Velo" ,"Tinguj lufte", "Kryengritje në pallat" etj.

Pastaj, znj. Xhanfise Keko tregoi edhe një episod shumë të bukur gjatë xhirimit të filmit "Partizani i vogël Velo "."Ishte një fëmijë më i madh se Beni, mund të ishte rreth 12 vjeç, partizani Velo. Atij i kishin vrarë babanë në luftë dhe u lidh shumë me një komisar (kjo është historia e filmit).

Dhe megjithëse është shumë i vogël, ai ka shumë dëshirë që të shkojë partizan. Por, për shkak se është shumë i vogël në moshë, kështu që nuk e pranojnë si partizan. Pas shumë peripecish ai arrin që të shkojë në çetat e partizanëve dhe e gjen të vrarë këtë komisar. Dhe ai qan kaq bukur, sikur të ishte me të vërtetë babai i tij. Ishte komisari ai që ishte vrarë, por ndoshta ai mendoi babanë e vet, dhe ne të gjithë qamë gjatë xhirimit, sepse ai e bëri shumë bukur rolin e tij.

Një rast tjetër, në një film tjetër që titullohet 'Kur po xhirohej një film', është një skenë e tillë që brenda filmit xhirohet një film, kështu ishte skenari i filmit. Ky film është xhiruar në dimër në Pogradec dhe ishte një skenë kur ky djali, heroi i filmit, është duke rendur nëpër dëborë mbrapa gjermanëve që i kanë marrë babanë. Ai dyshonte se mos ia pushkatonin babanë, prandaj thërriste njëkohësisht duke ecur edhe me opinga të grisura, sepse ishte i varfër.

Ky fëmijë këmbët i kishte qull dhe duart të fryra nga të ftohtit. Gjithashtu tashmë ishin bërë katër dubla në dëborë dhe ai vazhdimisht duke qarë me të madhe 'Lëreni babin, mos ma vrisni babin', duke thirrur dhe duke qarë. Në fund, kur mbaroi kuadri, ai i kishte ende lotët në faqe dhe erdhi tek unë duke thënë: 'Teta Zana, ta bëjmë edhe një herë, se nuk u rrëzova mirë kur më vrau gjermani'.

Kështu që unë nuk i mbajta dot lotët dhe qava kur pashë se ky fëmijë e kuptonte kaq mirë ndjenjën e tij të detyrës. Në fakt, ne i mësonim që në fillim fëmijët, duke iu thëne se kjo që po bëni është një punë e madhe dhe duhet ta bëjmë shumë bukur. Ai ishte vetëm 12 vjeç, me këmbët qull, duke ecur nëpër dëborë, dhe duart të fryra, megjithatë përsëri donte të bënte një dubël të dytë për ta realizuar detyrën e tij më mirë. Shumë herë i kthenim xhirimet nga e para.

Në filmin 'Partizani i vogël Velo', ai bëri shumë përpjekje për të gjetur komisarin. Dhe në fund të përpjekjeve të tij ai arriti në çetën e partizanëve, por e gjeti komisarin të vrarë. Kështu që të gjithë ishim shumë të prekur nga kjo skenë e dhimbshme.(zhai)