dëgjoni

Për të luajtur si duhet këtë figurë, Eglantina Kume ka pasur ndihmën e pakursyer të regjisorëve dhe të aktorit të madh Naim Frashëri.

Gjatë xhirimit të këtij filmi, Eglantina Kuma ka vuajtur shumë dhe ka pasur shumë vështirësi, po si i ka kapërcyer ajo të gjitha këto?

Znj. Egla tha . Ishte një episod që më fusnin kokën në ujë dhe unë atë ditë u ftoha dhe kisha një dhimbje mbrapa kurrizit në shpatull. Kisha dy ditë me këtë dhimbje dhe nuk isha në gjëndje për xhirim, por kishte një plan që çdo ditë duhet të mbarronim një pjesë të caktuar të xhirimeve. Pra, çdo gjë ishte e planifikuar dhe unë nuk mund të thoja që nuk xhiroj sepse jam e sëmurë, kështu që ashtu e sëmurë siç isha më fusnin kokën në ujë, dhe ai djali që luante rolin e ushtarit gjerman më thoshte që të mbaja kokën brenda në ujë derisa të mos duroja dot më. Kjo situatë më lodhi shumë sepse duke pasur kokën në ujë për një kohë të gjatë fillova të kisha edhe dhimje koke dhe dhimje të shpatullës. Gjatë kësaj kohe më afrohet rregjizori Gëzim Merebara dhe më thotë ' dëgjo, Eglantina duhet të durosh, mendo atë vajën heroinë e cila ka duruar me të vërtetë dhimbjet kurse ti je me shokët e tu prandaj duhet të durosh....'edhe unë sa dëgjova fjalët e tij fillova të duroja shumë dhe mu duk e thjeshtë më vonë ajo që bëra.

Si i ka kuptuar ndjenjat dhe botën shpirtërore të heroinës Bule Naipi gjatë krijimit të figurës së saj?

Është pikërisht ajo skena e tarracës, sepse unë kur shikoja Gjirokastrën nga lart përfytyroja qytetin tim sepse në ato kohë isha në një moshë shumë të vogël dhe ishte hera e parë në jetën timë që largohesha nga prindërit e mij dha nga qyteti im. Gjirokastra nuk ka det ndërsa qyteti im ka det, dhe para meje nuk shfaqej deti por shtëpitë karakteristike të Gjirokastrës dhe në fund të tyre shfaqej një mjergull, dhe në sytë e mi unë atë mjergull e shndërroja në det, në të njëjtën kohë përfytyroja qytetin tim me mall pasi u largova për shumë kohë nga qyteti i vendlindjes sime. Aty, në ato momente unë imagjinoja mallin e heroinës për qytetin e saj dhe ndieva ndieva gjithashtu mallin për qytetin tim pasztaj që të dyja bashkë i shkriva në një.

Filmi "Ngadhnjim mbi vdekjen" pati sukses të madh qysh në premierën e tij. Siç na tregoi znj. Eglantina Kume. Dhe në momentin kur filmi mbaroi, unë pash se të gjithë artistët që unë i shikoja dikur si idhuj dhe të paaritshëm ata afroheshin dhe më uronin. Aty e kuptova se sa e rëndësishme isha për momentin dhe se sa punë të vlefshme kisha bërë. Pashë edhe udhëheqësit politikë që kishin ardhur aty dhe më përgëzuan për punën time. Gjithë salla shpërtheu në duartrokitje dhe aty ndjeva suksesin për herë të parë. Pastaj kur filmi u shfaq në kinema dhe u bëra e njohur unë nuk kisha më jetë të lirë private si më përpara dhe nuk dilja dot në rrugë sepse grumbuj të tëre njerëzish më ndiqnin nga mbrapa. Jehona e filmit ishte shumë e madhe në të njëjtën kohë dhe jeta personale ndryshoi. Njërëzit e mij të afërt dhe miqtë e mij krenoheshin dhe lavdëroheshin me mua për suksesin tim. Më vonë dëgjova që filmi pati sukses edhe në Kosovë. Kur studioja në Institutin e Arteve aty erdhi një grup studentësh nga Kosova dhe kur pash reagimet e tyre e ndieva vërtet suksesin tim. Por, ajo kohë ka qënë ndryshe nga ditët tona, atëherë suksesi i një filmi nuk shijohej njësoj me suksesin që mund të ketë një aktor ose aktore sot në Shqipëri ose jashtë saj. D.m.th nuk pata atë fat që ta shijoja plotësisht, p.sh të shikoja suksesin tim edhe jashtë shtetit sepse ishim shumë të izoluar. ( Zhai)