Sivjet u mbushën 600 vjetët e Skënderbeut. Gjergj Kastrioti ? Skënderbeu ( 1405 ? 1468 ) lindi në vitin 1405 në Krujë (qytet në qendër të Shqipërisë, afër Durrësit, kur ngjitemi lart në kalanë e Krujës mund të shikojmë në largësi edhe detin e Adriatikut, sigurisht në mot të mirë).

Emri i tij shqiptar është Gjergj Kastrioti, ishte djali i Gjon Kastriotit, i cili ishte princi i Shqipërisë së mesme në atë kohë. Babai i Gjergjit ishte i detyruar që t'i paguante tatim Perandorisë Turke (Perandoria Osmane ose Otomane, shek.13 deri në vitin 1922). Në mënyrë që të siguronte besnikërinë e prijësve (vasalëve) vendorë ndaj tij, Sulltani i Perandorisë Osmane i mori djemtë e Gjon Kastriotit si peng dhe i dërgoi në Turqi.

Këtu po shtoj disa fjalë për sfondin historik: 500 e ca vjet më parë, Shqipëria quhej Arbëri dhe banorët e saj arbër. Ajo ishte po aq e zhvilluar sa edhe gjithë vendet e tjera evropiane; ishte po ashtu e ndarë në principata të mëdha, sipas familjeve të shquara, që kishin në krye. Ndër më të përmendurat ishin Dukagjinajt, Balshajt e Zahariajt në veri; Topiajt, Muzakajt e Kastriotët në Shqipërinë e Mesme dhe Aranitët e Zenebishtët në jug. Por principata më e madhe filloi të bëhej ajo e Kastriotëve, që e vendosi qendrën në Krujë dhe kryezot kishte Gjon Kastriotin. Që në dy dhjetëvjeçarët e parë të shekullit të 15-të nga duart e Pal Kastrotit (gjyshi i Skënderbeut) deri në duart e Gjon Kastriotit (babai i tij) principata e Kastriotëve arriti fuqizimin e saj më të madh. (Këtu unë nuk po përmend shtrirjen e saj të madhe). Gjergj Kastrioti lindi pikërisht në kohën kur principata e Kastriotëve ishte fuqizuar dhe kur turqit osmallinj (nga Perandoria Osmane) që kishin vërshuar në Ballkan, duke sulmuar edhe Shqipërinë, grabisnin e kërkonin taksa të rënda nga banorët vendas. Në fillim të shekullit të 15-të osmallinjtë arritën ta vinin nën sundim gjithë Arbërinë (Shqipërinë). Osmanët morën Krujën në fund të vitit 1414 ose në fillim të vitit 1415. Dhuna dhe mizoritë e osmallinjve që donin ta fusnin gjuhën, zakonet dhe fenë e tyre, ia kishin bërë popullit jetën të padurueshme. Arbërit (shqiptarët) ishin të gatshëm të ngriheshin për të shporrur pushtuesit osmanllinj, për të rifituar lirinë dhe begatinë e humbur. Por princat shqiptarë nuk kishin mundur deri në atë kohë të bëheshin të gjithë tok (të bashkoheshin) për ta luftuar këtë armik të përbashkët. Ndërsa Gjon Kastrioti, duke e ndier veten më të fortë se kurrë i shpalli luftë Turqisë, bile arriti edhe disa fitore në trojet shqiptare kundër disa taborëve osmanë (taborë: njësi të ushtrisë osmane të përbëra prej 1000 vetash). Sulltani u tërbua nga inati, mblodhi një ushtri të madhe dhe e nisi kundër shqiptarëve që ishin të paktë në numër. Me zjarr e me hekur kjo ushtri e përshkoi gjithë Shqipërinë dhe e detyroi përsëri Gjon Kastriotin të pranonte kushtet e Sulltanit. Këtë herë kushtet ishin shumë më të rënda: Gjon Kastriotit iu morën të gjitha kështjellat, përveç asaj të Krujës dhe pasurive në tokat e Matit, taksat iu bënë edhe më të rënda dhe ai kthehej në vasal të Sulltanit.

Porsa kishte mbaruar lufta, në portat e Krujës u duk një grup i madh kalorësish osmanë, në krye të të cilëve ishte Hajredin beu, i dërguar nga Sulltani, që i paraqiti Gjon Kastriotit një ferman (dekret) sa një çarçaf të mbështjellë si tub. Pasi lexoi këtë ferman, Gjoni zuri kokën me duar. Sepse Sulltani i kërkonte peng në shenjë besnikërie të katër djemtë e tij.

Gjergj Kastrioti ishte djali më i vogël dhe fëmija i parafundit i familjes me shumë fëmijë të Gjonit dhe të Vojsavës ( mamaja e Skënderbeut), të cilët kishin katër djem (Stanishin, Reposhin, Kostandinin dhe Gjergjin) dhe pesë vajza (Marën, Jellën, Angjelinën, Vllajkën e Mamicën). Gjoni nuk e kishte pritur këtë kërkesë të turqve. Ç'të bënte? I dërguari i Sulltanit Hajredin priste duke ngritur dorën kërcënuese në drejtim të Stambollit. Gjon Kastrioti mblodhi Kuvendin e burrave. Për probleme të rëndësishme e të vështira ai dëgjonte gjithmonë mendimin e tyre. Po të mos ia jepte djemtë, tërbimi i Sulltanit do të binte mbi Shqipërinë, ndërsa djemtë ishin jeta e tij. Në kuvend kishte heshtje, pastaj më të rinjtë u ngritën gjithë vrull duke kundërshtuar kërkesën e Sulltanit. Më të vjetrit, pasi i peshuan mirë punët në interes të Shqipërisë, u ngritën një nga një duke iu lutur Gjonit që t'i jepte djemtë, ndryshe tërbimi i Sulltanit do të kalonte në zjarr e në hekur qindra mijë djem të tjerë shqiptarë. (Daming)