Zoti Çermir Çela është një dëgjues ynë i posaçëm. Në nëntor të vitit të kaluar, kur isha në Tiranë për të përgatitur takimin me dëgjuesit tanë shqiptarë me rastin e 35-vjetorit të hapjes së emisioneve tona në gjuhën shqipe, dhamë në Radio Tirana njoftimin për datën dhe vendin e organizimit të këtij takimi, si dhe numrin e telefonit për t'u lidhur me dëgjuesit tanë.

Një ditë mora një telefon, nga ku zëri përtej më foli kështu:

" Mirëdita! Unë jam Çermir Çela, kërkoj të takohem me shefen tuaj, Daminin."

"Po, unë jam Damini. Kush jeni?" iu përgjigja menjëherë.

"Unë jam një dëgjuesi juaj i rregullt shqiptar. Dëgjova nga Radio Tirana njoftimin tuaj për organizimin e takimit me dëgjuesit shqiptarë në Tiranë. Sa mirë që keni bërë. Unë kërkoj të marr pjesë në këtë takim. A mund të marr pjesë edhe unë?" më pyeti ai nxitimthi.

"Po, po! Sigurisht, mund të merrni pjesë në takimin tonë, sigurisht, patjetër!" iu përgjigja nxitimthi edhe unë, "Ku ndodheni, jeni në Tiranë apo në një qytet tjetër?"

"Unë jam në Shkodër. Do të vij patjetër!"

"Mirë se të vini, mirardhsh!"

Ai e mbylli telefonin, por mua në çast më erdhi keq se nga gëzimi apo nga nxitimi harrova ta pyesja për numrin e telefonit të tij, sepse m'u duk se nga emri ishte i panjohur, pasi më parë s'e kemi pasur lidhje me këtë dëgjues dhe desha të bisedoja edhe më gjatë me të për të marrë vesh më shumë rreth tij. Por telefoni u mbyll shpejt.

Pas shumë përgatitjeve intensive, shumë shpejt na erdhi dita e takimit në Tiranë me dëgjuesit tanë të dashur shqiptarë. Kjo ditë nëndori në Tiranë, që e kemi ëndërruar dhe pritur për gati 35 vjet, qe një ditë me rreze të ndritshme dielli, pra moti ishte shumë i bukur. Isha ngritur herët dhe shkova me nxitim në Godinën e Radio-Televizionit të Shqipërisë, ku përgatita sallën e Orkestrës së Radios për ceremoninë e takimit. Një banderollë e madhe e kuqe e vendosur në murin e madh kryesor të sallës me fjalët " 35-vjetori i hapjes së emisioneve në gjuhën shqipe të Radios së Jashtme të Kinës", tërhoqi vëmendjen e të gjithë mysafirëve shqiptarë e kinezë.

Unë rrija te porta e godinës për të pritur miqtë shqiptarë që na nderuan duke marrë pjesë në këtë takim. Përshëndetjet dhe përqafimet ishin të ngrohta e të shumta. Si edhe me miqtë e tjerë, unë u përqafova me një mesoburrë shqiptar me një palë syzë të errta, pranë tij ishte një grua, që e mbante për krahu.

"Si ju quajnë?" e pyeta unë me respekt, sepse unë e kuptove menjëherë që kisha të bëja me një mik shqipar të verbër.

"Më quajnë Çermir Çela."

"Ua, qenkeni ju?!" i fola me habi dhe me emocion të madh.

Ai më tregoi se ajo grua që ishte pranë tij, ishte e shoqja. Ajo e shoqëroi atë për të ardhur këtu në Tiranë. Ata që në mëngjes herët qenë nisur nga Shkodra dhe pas 4 orë udhëtimi, më në fund, arritën në Tiranë, në Godinën e Radios. Unë e ftova me respekt të madh çiftin Çela të hynin brenda në sallën e takimit dhe të uleshin në mes të rreshtit të parë të karrigeve.

Takimi i përzemërtë filloi. Duke qenë në rolin e drejtueses se takimit, e shikoja shpesh çiftin Çela, që ndiqte me vëmendje të madhe proçedurën e takimit, që u zhvillua në një atmosferë shumë të ngrohtë e miqësore.

Pas fjalimeve të drejtorit të Radios sonë, të drejtorit të përgjithshëm të Radio-Televizionit Shqiptar zotit Artur Zheji, si dhe pas fjalimit tim, filluan dekorimet e dëgjuesve shqiptarë, që fituan në konkursin e radios sonë: "55 vjet ? Kinë e re". Pastaj erdhi koha e fjalës së dëgjuesve. Para të gjithë pranishmëve të këtij takimi unë e paraqita zotin Çermir Çela dhe e ftova atë të merrte fjalën:

"Le të dëgjojmë edhe fjalën e zotit Çermir Çela, që vuan pak nga sytë. Ka ardhur nga Shkodra, është dëgjuesi ynë i rregullt, më parë s'e kam dëgjuar kurrë emrin e tij, sot u takova me të dhe jam prekur pa masë prej tij, që ka ardhur nga larg në takimin tonë. Hajde, ju ftoj. Le të flasë pra zoti Çermir Çela."

" Unë jam shumë i gëzuar që marr pjesë sot në 35-vjetorin e hapjes së emisioneve të gjuhës shqipe të Radios së Jashtme të Kinës. Unë dëgjoj rregullisht, pavarësisht nuk shikoj nga sytë, dëgjoj rregullisht emisionet e gjuhës shqipe të Radios së Jashtme të Kinës. I njoh mirë nga zëri, Daminin dhe të gjithë gazetarët e tjerë, dhe sot m'u dha rasti me u takue me ju."

Nga emocioni i tij i dukshëm, unë kuptova se ai megjithëse nuk shikon nga sytë, na ndiqte ditë për ditë në emisionet tona. Çfarë vullnet të madh që ka ai dhe çfarë interes të madh tregon për Kinën. Kjo më ka tronditur dhe më ka gufuar zemrën. Ai vazhdoi:

" Prandaj ju falenderoj nga zemra dhe i jam shumë mirënjohës Radios së Jashtme të Kinës, që na jep hollësi për vendin e madh mik ? Kinën, na jep njohuri për popullin kinez që ne e admirojmë shumë. Ju faleminderit shumë për këtë takim, ju faleminderit një mijë herë! J uroj suksese të mëtejshme Radios së Jashtme të Kinës."

Ja, pra këtu qëndron burimi i forcës sonë të punës! Fjalët e tij të thjeshta e të forta edhe sot më tingëllojnë në vesh dhe më inkurajojnë të vazhdojmë punën tonë me kokën ulur. Ne punojmë ditë për ditë për dëgjuesit shqiptarë, që ata ta njohin Kinën dhe popullin kinez, që ata të lidhen me popullin kinez si miq. Këtu uroj që zoti Qermil Qela dhe familja e tij të jenë përherë të lumtur!

Më erdhi keq prapë, sepse në takimin e nëntorit në Tiranë, nga nxitimi harrova ta shënoja adresën dhe numrin e telefonit të zotit Çermir Çela. Dhe këtë herë, unë shkrova këtë korrespondencë, nga njëra anë, për të kujtuar takimin e paharruar me ju dhe, nga ana tjetër, me qëllim që të lidhem posaçërisht me ju, zoti Çermir Çela. Zoti Çermir Çela, nëse e dëgjoni këtë korrespondnecë, na njoftoni numrin tuaj të telefonit dhe adresën tuaj të familjes. Ne do t'ju shkruajmë dhe do të lidhemi me letërkëmbim dhe ju mund të lidheni me ne me ndihmën e gruas ose të fëmijëve tuaj. Adresën tonë ju dëgjoni çdo ditë në emisonin tonë. Ne presim përgjigjen tuaj. Ne kemi ruajtur shumë fotografi ku kemi dalë së bashku në atë takim. (Daming )