U njoha dhe u miqësova me kryetarin e Shoqatës së Miqësisë Shqipëri-Kinë zotin Bujar Bedalli, i cili në bisedat me mua më foli edhe për përshtypjet e tij të paharruara nga Kina. Kujtimet e tij më prekën shumë dhe më kanë lënë përshtypje shumë të thellë. Jemi kinezë dhe jetojmë gjithmonë në Kinë, prandaj nuk i ndjejmë aq shumë ndryshimet e Kinës, aq sa i ndjejnë të huajt dhe, ndodh pikërisht ashtu sikurse thotë një nga vargjet e një poezie kineze: "Nuk e shoh pamjen e vërtetë të malit Lushan, për arsye se ndodhem në mes të tij." Pra le të vazhdojmë të dëgjojmë së bashku pjesën e fundit të kujtimeve të tij nga një vizitë në Republikën Popullore të Kinës.

Atë ditë, kujtoi zoti Bujar Bedalli, shkova në Universitetin e Ekonomisë Pyjore të Pekinit, për të kërkuar kujtimet dhe gjurmët e mia, që i kisha lënë para 40 vjetëve në këtë shkollë të lartë kineze, shumë të dashur për mua. Pasi u ndava me bashkëbiseduesin tim të rastësishëm dhe u ktheva tek shoqëruesit e mi, i menduar, i habitur, vazhdon të ruaj në kujtesën time shkollën time të dashur, rrugët e ngushta me plepa anash, mencën e vogël të studentëve të huaj. Tani çdo gjë e gjeta ndryshe. Gjithçka kishte ndryshuar, ashtu siç kishte ndryshuar edhe Pekini me 13 milionë banorë. Sa mirë! Çdo gjë e re dhe e bukur.

Në mbrëmje, në një bisedë telefonike që pata me djalin tim në Tiranë, ai më pyeti se si e kisha gjetur Pekinin pas kaq shumë vitesh? Po shkollën? Iu përgjigja se nuk e gjeta Pekinin, ku kisha jetuar aq vjet dhe aq më tepër shkollën.

Ai i çuditur më pyeti: "Pse nuk jeni në Pekin?" I thashë se jemi në Pekin, por në një Pekin tjetër, jo në atë që kam qenë para 40 vjetësh.

Kaq i madh ishte ndryshimi! Kisha parë filma, kisha parë shumë revista që tregojnë për hapat vigane që ka bërë Kina, për Bum-et e paimagjinueshme ekonomike, që ka bërë ky vend i madh me këtë popull punëtor dhe të vetëdijshëm për sukseset që ka arritur dhe që e presin akoma në të ardhmen.

Pas qëndrimit në Pekin, udhëtuam për në Shangai. Shangai dihet dhe njihet që para çlirimit ka qenë qyteti më evropian i Kinës, me ndërtesa të larta e të bukura, të ndërtuara nga anglezët, japonezët, francezët. Rruga tregtare më e madhe në qytet quhet "Nanjing Lu", ishte e ngushtë dhe në mes kalonte tramvaji. Sot kjo rrugë ishte krejt ndryshe. E gjerë si shesh i gjatë, pa lëvizje makinash, e ndriçuar me reklama verbuese shumngjyrëshe, me dyqane luksoze, ku përfaqësoheshin firma nga më të ndryshmet dhe mallrat nga më të shumëllojshmet, nga ato elektroniket deri tek butikët me veshjet më moderne të kohës, që do t'i kishin zili dhe ato të Parisit.

Shangai nuk ka një lagje me grataçela, si shumë qytete të botës. Ai është një qytet i madh me 16 milionë banorë, i tëri me grataçela, nga më të ndryshmet dhe me forma nga më të habitshmet që mund të ekzistojnë, me rrugë ajrore të shumta që e përkalojnë në të katër anët qytetin modern. Ura që lidhte qytetin me anën tjetër, të lumit, ishte 8 kilometra e gjatë. Shumë mbresëlënëse ishte për ne Kulla e Televizionit 263 metra e lartë. Kjo kullë ishte më e lartë në Azi dhe e tretë në botë. Për të shkuar tek kulla që është me një ndërtim tepër modern dhe bashkohor, duhet të kalonte lumin. Për të mos patur konfuzion nëpër qytet ishin ndërtuar 5 rrugë nën lumë, me rreth 2-3 kilometra secila. Në një qytet si Shangai nuk ka se si të mos mrekullohesh. Hoteli "Paqja", ku ne kishim qenë dhe që ne atë kohë ishte nga më të mirët, sot kishte mbetur vetëm si një monument i kohës së shkuar.

Nuk dua të lë pa përmendur, vazhdoi zoti Bujar, një aspekt tjetër shumë të rëndësishëm që vura re gjatë udhëtimit tim në Republikën Popullore të Kinës. Përveç ndryshimeve të mëdha në infrastrukturë, me kënaqësi të madhe vumë re ndryshimet e mëdha sociale në mënyrën e jetesës dhe në mentalitetin e njerëzve. Përveç ngritjes se nivelit të jetesës, i pa krahasueshëm me 30 vjet më parë, kinezët kishin fituar një vizion të ri për të ardhmen e tyre, duke qenë të ndërgegjshëm dhe të kënaqur për gjithë ato arritje të këtyre viteve.

Ishte kënaqësi e veçantë për ne, që në takimet direkte me njerëzit në hotele, restorante, në rrugë, gjatë vizitave të ndryshme, kur ne flisnim kinezçe direkt me ta dhe kur merrnin vesh se ishim shqiptarë, na shikonin me një ndjenjë respekti dhe dashurie, që dinë të kultivojnë vetëm njerëzit e thjeshtë. Kjo na bënte të ndeheshim mirë, të rrethuar me dashuri, të gatshëm për të na kënaqur me çfarë kishin mundësi, sikur e ndjenin edhe ata dashurinë që kishim ne për Kinën dhe popullin kinez, si dhe gëzimin e madh tonin për ato suksese të paimagjinueshme që kishte bërë Kina.

I paharruar do të mbetet në kujtesën tonë, përmendi, në veçanti, zoti Bujar Bedalli, takimi që patëm në darkën që u shtrua, për nder të gjithësejt 100 delegacioneve të huaja, të ardhura nga e gjithë bota, me kryeminsitrin e Kinës, zotin Ven Jiabao. Biseda që bëmë me të në gjuhën kineze, kishte një kuptim të veçantë për ne.

Duke përfunduar, zoti Bujar Bedalli tha se për udhëtimin e bërë në Republikën Popullore të Kinës, duam të shprehim edhe një herë kënaqësinë e madhe që patëm duke parë gjithë ato ndryshime kolosale që kishte bërë Kina e madhe Popullore gjatë pak viteve, ndryshime që mund t'i kuptonim ne, që kishim lenë një Kinë tjetër dhe gjetëm një Kinë krejtësisht të ndryshuar, me një potencial të paparë ekonomik. Dhe jo vetëm kaq, Kina sot rezaton stabilitet politik jo vetëm në kontinentin ku është, por është bërë një faktor i rëndësishëm politik në ekuilibret botërore.

Të dashur lexues, ju fola për kujtimet e kryetarit të Shoqatës së Miqësisë Shqipëri-Kinë, zotit Bujar Bedalli nga një vizitë në Republikën Popullore të Kinës. Të dashur lexues, do të vazhdoj t'ju tregoj përshtypje të tjera të miat të paharruara nga Shqipëria. ( Daming )