Të dashur lexues, jam Damini, ju përshëndes përsëri larg nga Pekini. Sot do të vazhdoj t'ju tregoj përshtypjet e mia që më kanë lënë disa ngjarje të paharruara në Shqipëri.

U njoha dhe u miqësova me kryetarin e Shoqatës së Miqësisë Shqipëri-Kinë zotin Bujar Bedalli, i cili në bisedat me mua më foli edhe për përshtypjet e tij të paharruara nga Kina. Kujtimet e tij më prekën shumë dhe më kanë lënë përshtypje shumë të thellë. Jemi kinezë dhe jetojmë gjithmonë në Kinë, prandaj nuk i ndjejmë aq shumë ndryshimet e Kinës aq sa i ndjejnë të huajt dhe sikurse thoshte një nga vargjet e një poezie kineze: "Nuk e shoh pamjen e vërtetë të malit Lushan, për arsye se ndodhem në mes të tij." Pra le të vazhdojmë të lexojmë së bashku kujtimet e tij nga një vizitë në Republikën Popullore të Kinës.

Në pjesën e kaluar ju fola për kujtimet e zotit Bujar Bedalli për arritjen e delegacionit shqiptar në Pekin. Në këtë pjesë zoti Bujar tha:

"Shoqëruesi ynë Sun, na propozoi që drekën e parë në Pekin ta hanim në një restorant, ku gatuheshin gjellë karakteristike kineze. E pritëm me kënaqësi propozimin e tij për të shijuar gjellët kineze, aq të njohura për shumëllojshmërinë e tyre. Kisha patur raste për të provuar gjellë kineze në Restorantet kineze të vendeve të ndryshme, si në Vienë, Paris, Madrid, Itali, ku kuzhina kineze preferohet për llojshmërinë e madhe, për salcat dhe erëzat e shumta. Zakoniosht në një drekë apo darkë, të paktën do të shijosh më shumë se 10 lloje gjellësh, por në Pekin ata janë më të shijshme, sepse gatuhen me prodhimet e vendit. Në mbrëmje bëmë një shëtitje në rrugën tregtare "Vangfugjin". Kjo rrugë edhe më parë kenë një rrugë tregtare e zhurmshme e Pekinit. Edhe sot mbetej njëlloj, por me ndryshimin se në orët e vona të natës llamburiste nga reklamat e shumta, shumëngjyrëshe dhe në të dy anët e rrugës lartësoheshin pallate shumëkatëshe në vend të atyre 2-3 katëshe që ishin më parë. Katet e para ishin dyqane, kurse katet e tjera ishin seli kompanish të ndryshme të sigurimeve, shoqëri udhëtimesh, banka etj. Kjo rrugë tregtare me gjerësinë e saj që kishte tani, ishte si një shesh i madh, ku ndalohej qarkullimi i makinave, si gjatë ditës edhe në mbrëmje.

Sipas programit të hartuar nga Shoqata e Miqësisë, ne, vazhdoi zoti Bujar, bëmë shumë vizita në vende të ndryshme të Pekinit. Më poshtë ai më foli një nga një, por shkurtimisht, për pikat turistike, që ka vizituar në Pekin.

Parku Botanik i Pekinit, i ndërtuar rishtaz, na kënaqi me bukurinë e madhe të tij, që të bënte të njihje gjithë bimësinë e Kinës nga veriu në jug të Kinës, përshtatur me guva dhe ujëvara, karakteristike sipas zonave.

Parku veror i Pekinit, Yihëyuan, që kishte qenë pallati veror perandorak, është ruajtur mirë ashtu siç kishte qenë edhe më parë, po me atë shkëlqim, misticitet, po me ato ndërtesa karakteristike dhe ato labirinthe të panumërta, së bashku me liqenin e tij të bukur e të madh Kunming.

Pallati Dimëror i Pekinit, Gugong, që ka qenë oborri i madh perandorak plot pallate e ndërtesa antike kineze, është ruajtur mirë, plot madhështi dhe histori të kohërave nga më të ndryshmet, në një vend me histori nga më të vjetrat e botës. Zoti Bujar Bedalli vazhdoi: Kudo që shkuan, vumë re me kënaqësi se në këto vende turistike të njohura për lashtësinë e tyre, historinë e tyre, stilin e veçantë të ndërtimit, kishin shumë vizitorë të huaj, nga të gjitha vendet e botës, të cilët njiheshin jo vetëm me Kinën e re, me ndryshimet kolosale që kishte bërë populli kinez, por edhe me historinë e Kinës mijëravjeçare.

Mbas vizitave të shumta, i kërkova, tha zoti Bedalli, shoqëruesit tonë zotit Sun, që po të ishte e mundur të vizitoja edhe shkollën, ku unë kisha kryer studimet, "Institutin e Pyjeve të Pekinit" siç quhej atëhere. Shoferi që na shoqëronte Shjao Xhou, pasi bëri dy telefonata me celular, këtu vështirë se mund të gjeje kinez që të mos kishte celular, u nis në drejtim të Institutit. Rruga dikur e ngushtë, tani ishte kthyer në një autostradë të gjerë, me shumë nënkalime dhe mbikalime.

Mbas 40 minutash udhëtim, vende krejtësisht të ndryshuara dhe që ishte e pamundur të orientosh edhe, mbas një telefonate të shkurtër ndaluam para një sheshi, ku ngrihej një ndërtese shumë të lartë dhe sipër lexova "Universiteti i Ekonomisë Pyjore Pekin". I kërkova shoqëruesit të më linte vetëm, të paktën brenda territorit të Universitetit që të mund të gjeja auditoret ose konviktin, ku kisha jetuar dhe mësuar për 6 vjet. Sa shumë kujtime, sa shumë mall për shokët e mi kinezë dhe pedagogët shumë të përgatitur, të papërtuar që të më ndihmonin, të dashur, që na bënin ta ndjenim vehten mirë, edhe pse mijëra kilometra më ndanin nga atdheu dhe nga njerëzit e mi. Sa shumë ëndrra kisha thurrur në ato vite të jetës studentore për të ardhmen time, kur do të kthehesha i diplomuar në Shqipëri. Duke ecur rrugëve të brendshme të Universitetit, tepër i emocionuar për të gjetur qoftë edhe një ndërtesë, që mund ta njihja, më dilnin parasysh shokët e mi studentë dhe pedagogët. Ku ishin ata tani?

Rastësisht në korridorin e një ndërtese, ku shkruhej: "Laboratori Biokimik" takova një burrë, që nga mosha duhej të ishte pedagog. Kur më pa të huaj dhe që lexoja në dyert e dhomave, duke kërkuar diçka, më pyeti, se me se mund të më ndihmonte. I thashë se kisha ardhur nga Shqipëria dhe se dyzet vjet më parë kisha qenë student i këtij Instituti. Pak çudi, pak heshtje dhe pastaj: "Ku dëshironi t'ju shoqëroj, pasi ju tashmë qenkeni profesori im!..." I thashë që kisha dëshirë të shikoja auditorin, konviktin, mencën, qendrën sportive etj. Më shpjegoi se tashmë gjithçka ishte ndryshuar, në vend të ndërtesave të ulta janë ngritur të larta, pasi numri i studentëve është rritur, nevojat për auditore dhe laboratore janë shtuar. E falenderova bashkëbiseduesin tim të rastësishëm dhe u ktheva tek shoqëruesit e mi. Të dashur lexues, deri këtu ju tregova për pjesën e dytë të kujtimeve të paharruara të zotit Bujar Bedalli gjatë vizitës së tij, të bërë vitin e kaluar në Kinë. ( Daming )