dëgjoni

Të dashur lexues, jam Damini, ju përshëndes përsëri larg nga Pekini. Sot do të vazhdoj t'ju tregoj përshtypjet e mia që më kanë lënë disa ngjarje të paharruara në Shqipëri.

U njoha dhe u miqësova me kryetarin e Shoqatës së Miqësisë Shqipëri-Kinë zotin Bujar Bedalli, i cili në bisedat me mua më foli edhe për përshtypjet e tij të paharruara nga Kina. Kujtimet e tij më prekën shumë dhe më kanë lënë përshtypje shumë të thellë. Jemi kinezë dhe jetojmë gjithmonë në Kinë, prandaj nuk i ndjejmë aq shumë ndryshimet e Kinës sa që ndjejnë të huajt dhe sikurse thoshte një nga vargjet e një poezie kineze: "Nuk e shoh pamjen e vërtetë të malit Lushan, për arsye se ndodhem në mes të tij." Pra le të lexoni kujtimet e tij nga një vizitë në Republikën Popullore të Kinës.

Në fillim zoti Bujar Bedalli foli me emocion për kthimin e tij të parë pas diplomimit në Institutin e Pyjeve të Pekinit, sot Universitet i Ekonomisë Pyjore të Pekinit. Ai më tregoi në gjuhën kineze:

"Unë vajta në shkollën time dhe nuk e njoha fare, nuk e dallova, sepse në të kishin ndodhur ndryshime tepër të mëdha."

Ai tha se në maj të vitit 2004, me ftesë të kryetarit të "Shoqatës së Popullit Kinez për Miqësinë me Botën e Jashtme" zotit Cheng Haosu, ne, delgacioni i Shoqatës së Miqësisë Shqipëri-Kinë, thotë Bujari, vizituan Kinën për të marrë pjesë në aktivitetet e organizuara me rastin e 50-vjetorit të krijimit të kësaj Shoqate.

Si kryetar i Shoqatës së Miqësisë Shqipëri-Kinë, por edhe si ish-student shqiptar i diplomaur në Pekin në vitin 1966, kjo vizitë do të më shërbente për të parë ndryshimet e mëdha që kishte bërë Kina dhe veçanërisht Pekini, ku unë së bashku me më shumë se 100 studentë shqiptarë kryem studimet e larta, apo edhe Shangai, ku kisha kryer edhe praktikën e diplomës.

Ai kujtoi me hollësi. Avioni i Linjës "Turkish Aerllain" zbriti në Aeroportin Ndërkombëtar të Pekinit në orën 13. Pranë ndërtesës së vjetër të aeroportit, që kishim lenë shumë vjet më parë e që dukej si një relike e kohës së shkuar, ndërtesa e re e aeroportit ishte gjigante, e pafund, ndërtuar me stil modern dhe plot dritë. Personeli me mirësjellje na uronte: "Mirëseardhët në Republikën Popullore të Kinës." Në dalje të Aeroportit na pritën përfaqësuesit e Shoqatës Kineze të Miqësisë, të cilët me mirësjelljen që i karakterizon, na bënë të harrojmë lodhjen e udhëtimit të gjatë prej 9 orësh direkt nga Stambolli në Pekin.

Zoti Bujar tregoi se zoti Sun që shoqëroi delegacionin shqiptar gjatë gjithë kohës së qëndrimit në Kinë, kishte qenë në Shqipëri në qershor të vitit 2003 si anëtar i një delegacioni i Shoqatës së Popullit Kinez për Miqësinë me Botën e Jashtme. Ky delegacion kryesohej nga kryetari i kësaj Shoqate zoti Cheng Haosu.

Mbas takimit shumë të përzemërt mes miqsh, makina e delegacionit tonë u nis drejt qendrës së Pekinit. Përpara nesh, thotë Bujari, u duk një autostradë e gjerë me 8 korsi nga një rrugë vetëm me dy korsi që kisha lenë kur u largova nga Pekini para 37 vjetëve. Pekini që gjeta, ishte një Pekin tjetër, jo ai që kisha lënë dhe ku kisha jetuar 6 vjet.

"Unë pashë Pekinin, pashë edhe Shangain, pashë edhe ndryshimet. Në fakt, nuk ishin ndryshime, ishte një Kinë tjetër. Në bisedën që patëm me kryeministrin kinez, ai më pyeti: Si e ke gjetur Pekinin? Unë i thashë se nuk e gjeta më, Pekini ka humbur, sepse Pekini nuk ishte më ai Pekin, ku kam qenë unë 37 vjet më parë. Pekini ishte një Pekin tjetër dhe Shangai ishte një Shanga tjetër."

Bujari thotë se Pekini është një qytet modern me stil të ri ndërtimi dhe infrastrukturë të zhvilluar. I bukur, i pastër dhe i gjelbëruar. Ndërtesat shumëkatëshe, me stile nga më të ndryshmet kishin zëvendësuar ndërtesat e ulta me dritaret e vogla të tipit kinez.

Rrugë të gjëra, rrugë ajrore të shumta që lidhnin pjesë të ndryshme të qytetit me njëra tjetrën. Parqe të lulëzuara me liqene të vogla artificiale, që ndodheshin pothuajse në çdo qendër banimi. Hotele të shumta, seli të panumërta të shoqërive vendëse dhe të huaja, banka të vendeve të ndryshme, institucione të të gjitha llojeve.

Ne, vazhdon zoti Bujar, do të qëndronim në një Hotel në zonën "Qianmën". Këtë zonë, megjithëse e njihja mirë që kur isha student, nuk po e dalloja dhe nuk sillja ndërmend asgjë nga "Qianmëni" i dikurshëm. Zona ishte rinovuar me ndërtesa të reja, rrugë të gjëra dhe të pastra.

Ndaluam në Hotelin "Capital", ose siç quhet në kinezçe në Hotel "Kryeqytet".

Na pritën me shumë përzemërsi punonjësit e shërbimit të Hotelit që na ndihmuan të regulloheshin në dhomë. Hoteli ishte plot me të huaj, delegacione ose turistë, por kishte dhe shumë kinezë që vinin për punë apo për të vizituar kryeqytetin e tyre.

Të dashur lexues, deri këtu ju tregoj "Kujtime të paharruara të zotit Bujar Bedalli nga një vizitë e tij e bërë në maj të vitit 2004 në Republikën Popullore të Kinës", do të vazhdoj të lexoni pjesën e dytë të kujtimeve të tij nga kjo vizitë. ( Daming )