Ndryshime dramatike kanë ndodhur në 25 vitet e fundit në Kinë qysh nga reforma dhe hapja e Kinës me botën e jashtme. Qysh nga 1978-ta ajo është transformuar nga një vend i izoluar, i varfër dhe me shumë analfabetë, e viteve të luftës së ftohtë në një burim të pashtershëm ekonomik të botës. Integrimi intensiv ka kthyer Pekinin, Shangain, Guangzhoun dhe qytete të tjera kryesore të Kinës brënda djepit të kulturës së re qytetare, në të cilën konsumi është një aspekt kryesor. Sot të rinjtë kinezë gëzojnë një nivel edukimi që prindërit e tyre as që nuk mund ta imagjinonin. Etiketimet nga media dhe shoqëria si brezi i "filmave vizatimor", "njeriu i ri" etj, ata e shprehin vetveten në mënyrë të pafrenuar që është në kontrast direkt me bezat e mëparshëm. Mundësitë e mëdhaja për shpenzime të disponuara prej tyre është e dukshme në rrobat e zgjedhura ekstravagante, modeli i flokëve, kozmetika, stolitë, një ambjent luksoz dhe gama e gjerë mendore u jep atyre një lidhje natyrale me kulturën e përhapur në Europë, Amerikë dhe Japoni. 

Progresi shoqëror i Kinës dhe zhvillimi ekonomik janë reflektuar edhe në artin bashkohor. Përfaqsuesit e tre brezave të artistëve (avant-garde) që kanë lindur qysh nga 1978-ta kanë gjithë njohuritë materiale arkivore botërore. Fillimisht ishte vala e re e lëvizjes artistike e vitit 1980 ku eksponentët më të famshëm janë Xu Bing, Huang Yong Ping, Gu Wenda etj. Këta artistë të gjithë të lindur në 1950-ën, përjetuan agonin surealiste të "revolucionit kulturor" në rinin e tyre dhe kaluan për nga perëndimi në vitet 1980 dhe 1990 në kërkim të një ambjenti pune më të mirë. Të gjithë këta artistë kanë treguar reputacionin e tyre në arenën ndërkombëtare të artit, por puna e tyre është e ndarë totalisht nga ndryshimet e brëndshme të Kinës.

Gjenerata e dytë ka lindur rreth 1960-ës. Shkollat e artit të tyre të nxjerrjes në pikturë të portretit të politikanëve dhe realizmi cinik janë influencuar nga kujtimet e fëmijërisë të "revolucionit kulturor". Gjenerata e tretë e të ashtu quajturve Shkolla e Artit "pa finesë" që u shfaq në fund të 1990-ës, kishte lindur në fillim të viteve 1970. Puna e tyre përfshiu vidio, kamera dizhitale, dhe krijojnë një bashkëdisiplinim total artstik i aftë për të shprehur hutim, konfuzion dhe sensin e ndierjes i humbur nga shumica apo urbanizimi i Kinës. Në fund të mijëvjeçarit, gjenerata e lindur rreth 1980-ës filloi të shfaqej në rrethin artistik. Artistë të shquar ndërmjet tyre është si Chong Qing. Puna e saj shpreh imazhe vizuale të gjalla dhe një gjuhë artstike individuale të pastër, shumë e qartë në harmonizimin e mprehtë të saj dhe me përshkrim mjeshtëror të kulturës së re e metropolit modern.

Në shtator 2003, puna e saj u shfaq në ekspozitën Bare Androgyny. Pikturat e saj, duke përdorur në përgjithsi vaj si "Kënaqem me atë ç,farë ja" shkaktoi një bujë tek shikuesit ashtu si dhe tek kritikët e artit dhe mbikqyrësit e muzeumit.

Duke u ritur brënda një brezi të ri qysh nga hapja dhe reforma e Kinës puna e një tjetër piktoreje të re, Xiong Lijuns është një shprehje e këndëvështrimit të saj të ambjentit social të Kinës bashkohore, e vendos atë veças nga gjenerata e mëparshme. Seritë e saj të stilit Bohemia, seritë e "Duke lozur në ujë" dhe seritë e "Pranverës" me plot shkëlqim dhe ngjyra të bollshme të të verdhës, jeshiles dhe të kuqes, shkrihen në vajin e bollshëm e me shkëlqim dhe me arkilikun brilant dhe shkëlqyes. Ky kombinim sjell gjallëri të qartë me një avull si ritëm i valëzuar. Figurat në pikturën e saj janë njerëz të rinj, në moshë 16-20 vjeç, ku mishëron entuziazëm të pafund, energji dhe pavarësi.

Puna e Xiong Lijun nuk mban gjurmë të cinizmit dhe ankthit dominante në pikturat e shumë të rinjve. Ajo është qartësisht e përqëndruar në pozitivizmin e gjeneratës së saj, është plot entuziazëm për jetën urbane dhe duke konsumuar kënaqsi. Puna e saj përcjell një ndjenjë personale dhe liri sociale brënda një konturi të ri kryeqytetas. Si përmbledhje, Xiong Lijun prezanton dhe kremton kulturën e re në lulëzim të Kinës përmes urbanizimit të përgjithshëm dhe të vazhdueshëm.

Eva