Të dashur lexues, kjo këngë me ritëm të shpejtë dhe me stil të veçantë, që po dëgjoni, quhet "kënga e Tamburit tetë këndësh", një lloj kënge nga pjesët teatrale tradicionale të kombësisë Mançure. Ka 150 vjet që këngët e këtij lloji është përhapur në lagjat dhe rrugicat e qytetit Pekin. Edhe sot, shumë pekinas të moshuar nga kombësia Mançure e marrin këndimin e këtyre këngëve si një gëzim i madh. Këngët e këtij lloji kanë marrë emërtimin "Bajiaogu" sepse ato shoqërohen me një lloj tambur tetë këndësh, se në gjuhën kineze "ba jiaso gu" do të thotë "tambur me tetë kënde". Ky lloj instrumenti duket i vogël, por prodhohet posaçrisht për të shoqëruar këngët që këndojnë artdashësit nga kombësia Mançure. Artisti në trupën e operës Kunqu të Pekinit zoti Zhang Vei Dong, që është nga kombësia Mançure, ka njohur shumë mirë preardhjen e tamburit tetëkëndësh dhe thotë se forma e këtij tamburi ka domethënie të veçantë.

"Tamburi tetë këndësh ka ardhur duke marrë shembull pjesërisht nga tamburi Saman dhe pjesërisht nga tamburi ushtarak. Tetë këndet simbolizojnë tetë flamuj; mbulesa me lëkurë boaje të këndeve simbolizon unitetin kombëtar; tre cimbalet në secilin kënd simbolizojnë tri kombësitë e mëdha, kombësitë Mançure, Mongole dhe Han; kallinjtë në pjesën e poshtme të tamburit simbolizojnë korrjet e bollshme." Qytetarët e moshuar në Pekin i quajnë banorët nga kombësia Mançure "njerëz të flamujve". Edhe vetë mançurët e quajnë veten e tyre "njerëz të flamujve". Ky emërtim ka ardhur nga historia. Para 300 vjetëve, kombësia Mançure themeloi dinasdinë Qing, dinastia e fundit në historinë kineze. Sundimtarët e ndanë banorët e kombësisë Mançure në 8 organizata, të simbolizuara me 8 lloje flamujsh me ngjyrë të ndryshme. Ata ishin edhe si ushtarë në rast lufte, prandaj u quajtën "njerëz të flamujve" ose "bijtë e 8 flamujve". Këngët e Tamburit tetë këndësh kanë ardhur pikërisht nga këngët e ushtarëve kufitarë të 8 flamujve. Ata jetonin vite me radhë në poste kufitare dhe, kur mërziteshin ose i merrte malli për të afërmit, sajonin dhe këndonin disa këngë dhe, kur ktheheshin, i sillnin ato këngë në Pekin. Më vonë, ato këngë të bijve të 8 flamujve hynë edhe në oborrin perandorak dhe i pëlqyen perandorit, i cili dha urdhër për të lejuar bijtë e 8 flamujve të këndonin ato këngë, bile shpërndau zyrtarisht një dokument, ku lejohej formimi i organizatave të këngëtarëve të Tamburit tetë këndësh. Lidhur me këtë, zoti Zhang tha: "Terrenet, ku ndodheshin ato organizata, quheshin klube të Tamburit tetë këndësh. Meqenëse dokumenti i shpërndarë nga perandori ishte me një pikturë me figurë dragoi, klubet quheshin edhe "klubet e dragoit". "Bijtë e tetë flamujve", që këndonin në klubet e dragoit, quheshin miq të dragoit. Sipas kërkesave në dokumentin e shpërndarë nga perandori, ata që këndonin në ato klube, nuk duhej të merrnin të holla nga spektatorët dhe mund të këndonin vetëm në kohën e lirë." Ato rregulla, që përcaktoi perandori i dinastisë Qing 150 vjet më parë për bijtë e tetë flamujve, respektohen edhe sot nga banorët e kombësisë Mançure të Pekinit. Ata formojnë klube të këngëtarëve amatorë vetëm për të argëtuar dhe jo për të holla, se ata nuk pretendojnë leverdi. Korrespondenti ynë vizitoi një nga këto klube, ku ishin mbi 20 veta, shumica e të cilëve ishin pleq. Nëmes të tingujve të tamburit, filloi shfaqja tyre. Një plak me flokë të thinjur, duke mbajtur në dorë një tambur, filloi të këndonte plot me pasion. Pranë tij ishte një plak i verbuar, që shoqëronte me instrumentin popullor Sanxian, që do të thotë "instrumenti me tri tela". I shkëlqente fytyra rrudha-rrudha dhe ai i binte instrumentit si i regjur në interpretim, duke e shoqëruar në mënyrë harmonike këngëtarin plak, që po këndonte me gjithë mend. Këngëtari amator zoti Ma Çi tha i gëzuar: Unë marr pjesë rregullisht në këto aktivitete dhe pesë miq të vegjel më kanë ftuar si mësues. Kjo gjë i ngriti në qiell këngët e shoqëruara me instrumentin një-telësh, që i preferoj unë. Gëzohem që ka edhe fëmijë që pëlqejnë pjesët teatrale dhe të pesë fëmijët mësojnë këto këngë jo për mjet jetese, por për argëtim. Ne këndojmë këngë të shoqëruara me instrumentin njëtelësh plotësisht për të lidhur miqësi nëpërmjet artit." Ndërkohë u ngjit në skenë një djalosh i veshur me kostume blu sportive të modës së fundit dhe filloi të këndonte si këngëtar i kualifikuar, duke i bjërë tamburit që mbante në dorë. (Zheng)